استحاله!!!

Wed, 13 Aug 2008 17:07:00 GMT

…عصري پيش آمده است که در آن همه چيز سقوط مي کند، همه ي ثمرات انقلاب تباه ميشود و ياس تنها ايمان استوار خلق
مي گردد.
آري، در روزگار سياهي که اشرافيت جاهلي جان دوباره ميگيرد و "زور جامه ي زيباي تقوا و تقدس ميپوشد" و آرزوي
آزادي و برابري، که اسلام در دلهاي قربانيان زور و زر بر انگيخته بود، فرو ميميرد و "جاهليت قومي" ميراث خوار انقلاب انساني ميشود و "کتاب راستي" بر سر نيزه هاي فريب بالا ميرود و از حلقوم مناره هاي مساجد، "اذان شرک" به گوش ها
مي رسد و گوساله ي زرين سامري بانگ توحيد برميدارد و بر سنت ابراهيم، نمرود تکيه ميزند و قيصر، عمامه ي پيامبر
خدا بر سر مينهد و جلاد، شمشير جهاد به دست مي گيرد و ايمان "داروي خواب" و "آلت کفر ميگردد" و رنج مجاهدان همه
بر باد ميرود و براي منافقان، گنج بادآورده مي آورد.
و جهاد، قتل عام و زکات، غارت عموم و نماز فريب عوام و توحيد، نقاب شرک و اسلام، زنجير تسليم و قرآن، ابزار جهل و روايت، آلت جعل و شلاق ها دوباره بر گرده ها فرود مي آيد و ملت ها دوباره به اسارت پيشين کشيده ميشوند و آزادي باز به
بند هميشگي گرفتار ميشود و انديشه به زندان ديرين خفقان و سکوت افکنده ميشود، و توده ها تسليم و آزادگان اسير و روبهان، گرمپوي و گرگان، سير و زبان ها، يا فروخته به زر، يا فروبسته به زور و يا بريده به تيغ!!
و اصحاب، فضيلتهايي را که از دوره ي ايمان و جهاد کسب کرده بودند و در انقلاب بهايي گران يافته بودند، ارزان فروخته اند و افتخارات گذشته را با ولايت شهري مبادله کرده اند و يا از خطر فتنه گريخته و بار سنگين مسئوليت از دوش افکنده، و به زاويه ي امن عزلت و فراغت پاک رياضت خزيده و سلامت و عافيت خويش را، در ازاي سکوت بر ظلم و رضاي بر کفر، آبرومندانه باز خريده اند و يا در صحراي زبذه(محل شهادت ابوذر) و چمنزار عذرا(محل شهادت حجر) نابود شده اند و اکنون، دين و دنيا بر مراد کفر و جور ميگردد، و شمشيرها شکسته و حلقوم ها بريده و "دارها برچيده و خونها شسته اند" و موج هاي انقلاب و فريادهاي اعتراض و شعله هاي عصيان فرو مرده اند و همه ي جوشها فرو نشسته اند و بر "مزار آباد شهيدان" و "قبرستان سرد و ساکت زندگان" شب سياه هراس و خفقان سايه افکنده و بر ويرانه هاي ايمان و اميد مسلمانان،"واي جغدي هم نمي آيد به گوش"...
برگرفته از کتاب حسين وارث آدم
معلم شهيد علي شريعتي

کاوه يا اسکندر ؟
موجها خوابيده اند ، آرام و رام
طبل توفان از نوا افتاده است
چشمه هاي شعله ور خشکيده اند
آبها از آسيا افتاده است
در مزار آباد شهر بي تپش
واي جغدي هم نمي ايد به گوش
دردمندان بي خروش و بي فغان
خشمنکان بي فغان و بي خروش
آهها در سينه ها گم کرده راه
مرغکان سرشان به زير بالها
در سکوت جاودان مدفون شده ست
هر چه غوغا بود و قيل و قال ها
آبها از آسيا افتاد هاست
دارها برچيده خونها شسته اند
جاي رنج و خشم و عصيان بوته ها
پشکبنهاي پليدي رسته اند
مشتهاي آسمانکوب قوي
وا شده ست و گونه گون رسوا شده ست
يا نهان سيلي زنان يا آشکار
کاسه ي پست گداييها شده ست
خانه خالي بود و خوان بي آب و نان
و آنچه بود ، آش دهن سوزي نبود
اين شب است ، آري ، شبي بس هولنک
ليک پشت تپه هم روزي نبود
باز ما مانديم و شهر بي تپش
و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست
گاه مي گويم فغاني بر کشم
باز مي بيتم صدايم کوته ست
...در شگفت از اين غبار بي سوار
خشمگين ، ما ناشريفان مانده ايم
آبها از آسيا افتاده ، ليک
باز ما با موج و توفان مانده ايم
هر که آمد بار خود را بست و رفت
ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب
زآن چه حاصل ، جز دروغ و جز دروغ ؟
زين چه حاصل ، جز فريب و جز فريب ؟
باز مي گويند : فرداي دگر
صبر کن تا ديگري پيدا شود
کاوه اي پيدا نخواهد شد ، اميد
کاشکي اسکندري پيدا شود
مهدي اخوان ثالث

به خود آييم و بخواهيم،‏كه انسان باشيم...

استحاله!!!